Een tijd geleden nog voor mijn bewustwording van andere werelden en delen van mezelf, zag een goede vrienden van me mij verschijnen in haar droom. Omringt door een oranje gloed zat ik als een lachende Boeddha op een wolk. Dat ze zover vooruit kon kijken had ik niet gedacht maar dit volgende hoofdstuk wordt nu langzaam maar zeker ingewijd. Ik ben klaar voor de kleur oranje…

Zoals al eerder benoemd ben ik in een soort van paradigma shift terecht gekomen. De oude methodes werken niet langer, overbodig eten, ego gecentreerde bezigheden, alleen maar bezig zijn met helen in de oppervlakte lagen etc. Dit wil niet zeggen dat ik het niet meer doe maar mijn bewustzijn reikt nu verder. Alleen loop ik nu nog tegen een leegte aan, het nieuwe dient zich nog niet volledig aan maar ik krijg er wel zo nu en dan een glimp van te zien. Ik geniet op advies van een wijze vrouw van de schoonheid van de woestijn, terwijl ik reis van een fatamorgana, de illusie van dualiteit, tot aan de oceaan.

Vanuit een nieuw eenheidsbewustzijn is het enige wat me nog gaat voeden volledige dienstbaarheid. Dat begrijp ik mentaal en wordt ik steeds weer op gewezen via boeken en berichten. En zodra ik in het onvoorwaardelijke geven terecht kom, voel ik vlagen van die exstase die beschreven wordt door die lieve Tibetaanse Lamas. Dit is wat er voor het constante vullen en sensatiedrang in de plaats gaat komen. Het is een subtielere energie in tegenstelling tot het directe bevredigen, maar de enige uitweg uit samsara, Maya de illusie,.

Met enigszins tegenstribbelen toch weer op advies van mijn helpers op tijd weer verder vanuit Goa. Graag had ik langer bij mijn broeder gebleven op Agonda beach, maar ze waren weer streng, en dan luister ik altijd braaf. Weer met de trein, de real indian experience. Ditmaal een slaapplek en reizen in de nacht. Op naar.. jawel.. Mumbai..

Mumbai, even wennen maar wat een fantastische stad. City of joy. Mensen hebben niet veel maar zijn gelukkig. 23 miljoen mensen maar het voelt niet druk, lekker warm het hele jaar door, minder smog. Een geschenk om dit nog mee te mogen maken. En dat niet alleen, dit is de plek waar ik zal zijn tijdens holi. Een van de grootste feestdagen van India. Een waar alle culturen aan meedoen, en dat zijn er veel. Er zijn honderden geloven in dit land, en meer dan duizend talen is mij doen vertellen. Steeds meer begin ik de betekenis voor mij van dit immense land te begrijpen. Ook mede omdat ik iets gedaan wat ik normaal nooit doe, een museum bezoeken. Daar vond ik veel info over vele religies en subculturen, maar nog belangrijker absorbeerde ik daar de heilige energie van tempels vanuit het hele land door middel van de prachtige objecten. Jeetje, mijn hart straalde toen ik het museum uit kwam. Er zijn zoveel heiligen geweest in dit land. Het is werkelijk een land van uitersten. Das ook niet gek nu ik het gekoppeld heb aan de storm. Storm brengt alles op een lijn, van de diepste materie tot aan de hoogste lagen. En dat is precies de energie die je hier vind. Je kunt in de smerigst denkbare stegen terecht komen of in de hoogste frequentie tempels. In Nederland hebben we arm, middenklasse, rijk en superrijk. Hier heb je nog vele lagen daarboven, onder en vooral tussenin. Je komt direct tegen wat die nodig heeft, India heeft het allemaal. En ik ben er onderhand aan gewent geraakt, sterker nog ik ben het gaan waarderen. Ik loop s’avonds over straat, ben zelfs per ongeluk in een krottenwijk terecht gekomen, wat daar werkelijk als een eer ervaren werd. Moest lachen toen ik even schrok op het strand en de kleine straatjongen zei. Wees gerust het is alleen maar een rat.. Haha, die zag ik net nog voorbij komen terwijl ik dit schreef naast mij.

De grote les die Inia mij leert is dat alles gewoon een ervaring is, lekker of stank, heet of koud, vies of schoon, mooi of lelijk. Het zijn allemaal waardeoordelen die ons doen begeren naar het een of ander, maar ik ervaar ze gewoon en geniet in volle teugen wat het leven mij te bieden heeft…

Ik ben van hostel verandert om holy in het hart van de stad te ervaren. Omdat ik nogal op een baba lijk met mijn rode sik bieden ze me allemaal wiet aan, iets wat wij Hollanders wel gewent zijn overigens. Ik ging naar buiten en binnen 5 minuten had ik de eerste kleuren al te pakken. Iets met mijn verschijning deed wat met vele Indiërs waardoor ze allemaal met me op de foto wouden en meer kleuren op mij willen smeren. Ik ben uitgenodigd als gast en kreeg gratis snacks. Ben zelfs bij de locale don in zijn huis geweest waar zijn vrouw voor me kookte. Werkelijk overweldigend wat ze me gaven. Peru bracht de her- connectie met de natuur en India brengt de verbinding terug met de mensen.

Maar nog een ding rest. Einde van de middag had ik bijna alle kleuren op me verzameld. Ik begon mijn holy trip met rood en geel, toen kwam ik mijn blauwe rakkers tegen. Na een trekje van een tsjilp bemachtigde ik de groene kleur. Ik werd wel meteen gewaarschuwd en weg gestuurd door de politie dat ik hier niet veilig was, dus alleen chillen op het strand. In het café naast een oude Goa Noor die een immens levensverhaal vertelde en 10 jaar in de gevangenis had gezeten kwam er door een enthousiaste Indiër een wit puntje op mijn hoofd, en bij het ultieme dansen met drums werd ik ondergesneeuwd in paars. Ze stonden allemaal voor een kleur die ik in dit leven opgehaald had. En je kunt ze linken aan de chakra’s. De kleur die miste was hoe kan het ook anders; oranje. Het vuur, passie, plezier en 2de chakra..

Voor de volgende dag heb ik een ceremonie geplant waarbij ik iets dierbaars los ga laten. Het zwarte T-shirt van mijn reis die ik aanhad tijdens holy en wat bijna alle kleuren op zich heeft. Het staat ook voor iets in mijn leven. Iets of beter gezegd iemand waar nog hechting op zit. Dat maakt het extra spannend, maar ook krachtig. Morgen ga ik met de boot naar Eliphanta island, om te zien of het tijd is. Het witte shirt wat ik bij de vorige volle maan verbrande in Nepal tijdens het hart van mijn reis, stond voor de restanten van de behaalde zonkwaliteiten. De periode vanaf Peru tot nu. Datgene wat ik eigenlijk al heb afgerond maar waarvan de laatste stukjes nog de volgende stap remmen. Het zwarte shirt staat voor de maan. De periode die volgt vanaf deze reis. En ik ga deze laatste restanten aan het water offeren bij deze heilige tempels..

Elephanta island. Een reeks tempels gewijd aan Shiva en oude tantrische praktijken. Ik kwam met de eerste boot en besloot als enige de 500 meter over de pier te lopen in plaats van met een gek treintje te gaan waardoor ik als eerste arriveerde. Prachtige inscripties en beelden uitgehakt in de grotten maar ik werd gelijk getrokken naar het einde waar een verlaten grot was. Mede ook omdat ik nodig naar de wc moest. Daar was een grot met alleen een uitgehakte lingham, deze tempel was nog niet af en ik wist diep vanbinnen waarom. Hier mocht ik iets in betekenen voor mezelf, voor deze plek en voor het collectief.

Ooit lang geleden was ik  op Lemurie onderdeel van een tantrisch ritueel die is misgegaan. Dit is de aardse oorsprong van de kou in mijn lichaam die nu meerdere keren naar voren kwam. De vrouwelijke energie met wie ik dit ritueel deed heeft daardoor bij tijden juist een overschot aan warmte. En op deze plek waar ik nu was is een soort gelijk ritueel misgegaan. Oorzaak, niet genoeg veiligheid waardoor er een donkere energie was ingeslopen. En deze energie huisde nog steeds in de hoek van deze grot. Ik werd aangevallen door steekvliegen en er vlogen vele vleermuizen wat een extra sfeer gaf aan de ceremonie die ter plekke ontstond. In de rots was een poort uitgehakt. Momenten daarvoor vertrok mijn ferry bij de gate of India en deze poort gebouwd door de Britten, maar diende een duister doel gekoppeld aan het geldsysteem. Hier wat in mogen transformeren maar deze donkere poort in deze grot was de oorsprong dat al veel langer invloed had op de Indiërs. En wie weet was het mislukte ritueel op Lemurie wel de wortel van dit geheel.

* bovenstaande tempel is niet de grot beschreven in het verhaal, maar de zonnetempel van broederliefde

Na het zuiveren van de laatste grot kwam een serviceman mij vertellen dat er vijf linghams waren in verschillende tempels en toen viel het kwartje. Een tantrische vriendin van me heeft me enige tijd geleden vanuit het vrouwelijke collectief herverbonden met de oermoeder en ik heb dat toen destijds vanuit het mannelijke collectief aangenomen. Dit was een grote stap voor de her-verbinding tussen man en vrouw. Toen kreeg ze door dat er in de man vijf poorten zitten die deze immens krachtige energie op aarde kunnen brengen.

De eerste werd in mij geopend. Meerdere zijn in de loop der tijd open gegaan maar ik voelde dat het nog niet af was. Nu was ik in de vijfde tempel wat voor mijn gevoel de vijfde poort is. Door een trauma en verstrikking kon deze nog niet verder open, zowel in mezelf, als op deze plek, als in het collectief. Nu daar een heling opgedaan voor mezelf en de plek op aarde die daarvoor bestemd is. De tempel zou worden afgemaakt niet op aarde maar in de astrale werelden. Na in tempels prachtige seksuele energie te hebben ervaren, en vlagen te hebben gezien van gezamenlijke rituelen en heilige oefeningen zocht ik een plek voor het loslaten van het t-shirt. Maar ik kon maar geen geschikte plek vinden. In de boot terug was ik de laatste die binnen kwam strompelen en alle plekken waren al bezet. Toen ging ik brutaal zoals ik kan zijn op het achterdek zitten wat voor personeel was. Na wat gedoe, inzichten en laatste vlagen van woede was er een ongezien moment om het shirt tussen alle olietankers en bedrijvigheid te offeren aan het water. Ik voelde vervolgens een frisse wind in mijn onderlichaam, nog niet gelovende dat dit nu echt zou blijven…

Op naar mijn laatste ontmoeting met Delhi.

Tijdens mijn vlucht was ik veel te vroeg omdat ik ook op een belachelijk tijdstip ging vliegen. 3 AM. Met zo’n korte nacht is er in ieder geval weer een mooie aankomst in Delhi. Bij een café voor het vliegveld kwam ik twee Israëliër tegen (onbekenden van elkaar). De een sprak alleen Hebreeuws en de ander ook Engels. Het vuur wat tussen hun was gaf me nieuwe inzichten. Deze zal ik kort introduceren met een kleine omweg.

Bij de aap activatie kwamen we een oude strijd tegen niet zoals het eerst deed lijken tussen zon en maan, maar tussen hemel en aarde. Helaas is deze ook naar buiten gekomen in onze vriendengroep en heeft daar sindsdien een verandering plaats gevonden. Maar de desbetreffende personen speelden een grote rol in mijn reis en we werken boven en onder grote collectieve stukken uit. Dat kan alleen als er heel veel liefde is. De aap staat als oerkracht dan ook precies in het midden. Boven hem de 6 kosmische krachten en onder hem de 6 aardse krachten. Samen 13.

De twee Israëliërs stonden in een soort van opstelling tussen hemel en aarde waarbij ik de tussen partij was. Ik droeg de activatie van de storm over aan de velden waar hun in stonden en uiteindelijk na een verhitte discussie vonden ze elkaar in het midden. De ene jongen droeg het symbool van Israël, de Davids ster om zijn nek. En toen viel het kwartje. Ik besefte me dat dit symbool ook staat voor de twee driehoeken die samen de merkabah maken (iets wat tijdens de hand activatie naar voren kwam). Alles viel weer samen. Ik weet al heel lang dat zo lang er oorlog is in Israël er oorlog is op aarde. Dit heb ik uit het boek ‘de uitverkoren planeet’ wat in mijn prille ontwaking begin 2000 een baken van pure info was. Deze Chanelingen waren afkomstig van de raad van 9. En later kwam ik erachter dat dit in feite 12 behoren te zijn maar er 3 zijn afgedwaald. Maar terug naar de lijn van dit verhaal.

De strijd in Israël komt voort uit de disconnectie tussen hemel en aarde wat ook weer staat voor mannelijk en vrouwelijk. En de aap, het kind staat daar precies tussen in. Ook dit heeft weer te maken met de storm energie. Want de tzolkinkenners weten dat de storm golf eindigt in de aap. En ook al is de tzolkin wat anders dan de oerkrachten kun je er toch verbanden mee leggen. De aapgolf, het begin van mijn tweede boek, de Christus energie. Want als extra info ben ik er sinds enige tijd achter dat de joden de 7de stam zijn. Logisch als je weet dat Christus de aap energie is. Zoon van god wordt hij genoemd, ze vergeten daarbij wel dat hij ook zoon van de godin is. Zij Sofia heeft stoffelijke vorm aangenomen in de vorm van Maria om hem op aarde te brengen. De strijd tussen een aantal van de bovenste en de onderste was ook aanwezig bij de 12 discipelen van Jezus. Zij stonden op de posities van de oerkrachten en het was toen te vroeg dit volledig te helen…

Wat een inzichten, en jullie krijgen de primeurs want dit wordt veelal pas uitgewerkt in het handboek deel 2. Maar toch schroom ik niet dit te delen om alvast een draagvlak te creëren. De reis is bijna ten einde maar zo op het laatste moment komen er nog vele hoogtepunten bij.

Wat zou Delhi me te bieden hebben?

De lotus tempel. Het begon in kasjmier met het eten van de wortel van de lotus plant, nu op het eind van mijn reis aangekomen bij de lotus tempel. De kroon van mijn reis. Dezelfde spanning hangt hier in de lucht die ik ken van de rijen van de houseparties in de jaren negentig. Voor de Indiërs is het iets soortgelijks. Toch wel wat dubbel, je betreed een heilige plek en nog proberen ze voor te dringen. Ergens snappen sommigen de boodschap niet, iets wat ik spijtig vind. Zo’n spiritueel land maar veel leven de oude wijsheid niet en doen onbezield rituelen uit gewoonte, of angst. In de tempel mocht niet gesproken worden maar het gebeurde toch. Ergens was de energie van de kroon niet volledig ingedaald en ik mocht een kanaal zijn voor dat laatste stukje. Ook vroeg ik aan de dragers en initiators of er meer bescherming mocht komen. Een stappenplan zodat er meer heiligheid kon ontstaan op deze plek. Er zouden 7 drempels (aan de hand van de 7 chakra’s) komen met voorbereidingen. Iedereen zou op zijn niveau een uitdaging krijgen, een reeks initiaties die vele kracht- en bedevaartplekken hebben. De energie van de kroon daalde zachtjes in. Alles kwam toch weer samen.

De kroon is de 7de chakra en behoort tot de aap (Christus energie) er waren 9 pilaren en lotus bladen als dragers corresponderend met de 9 bergen van de Annapurna, tevens de raad van 9 die volledig ten dienst staan van de eenheid god. Hoeveel maan ik ook heb geïntegreerd ik blijf het heerlijk vinden om via mijn adelaar deze verbanden te zien en te leggen. En ik hoop jullie daar niet mee te vervelen maar jullie juist te inspireren. Durf allemaal jullie eigen verhaal te leven en uit te dragen. Hoe groot of klein deze ook mag overkomen. Of alles voor iedereen waar is doet er niet toe, het gaat om jouw beleving, wij schrijven allen ons eigen levenslied. En door jouw lied te zingen resoneren anderen mee waardoor zij hun ware klank ook herinneren. Houd je daarom niet in want dan rem je ons ook om verder te groeien. We bewegen allemaal dezelfde kant op en werken allemaal samen. Dat is de ware betekenis voor mij van deze tempel.

Delhi liet me nog niet zo gemakkelijke gaan. Die nacht werd ik bejaagd door wel 20 steekvliegen, en ook kwam ik weer terecht in een schouwspel van vals licht Hindi goden en lang verborgen intenties. Zoals ik misschien vaker benoemd heb hangt er iets duisters in en rond Delhi. Veel donkere spirits en het collectief voelde aan als een zwarte draak die mensen gevangen houdt. De bewoners hebben het zwaar, heel anders dan in Mumbai. Ze overleven.

In deze reis ben ik vier keer in deze stad geweest en steeds bracht het me even van mijn stuk. Zo ook nu, ook al kon ik het beter handelen bleef het pittig. Mijn wezen was druk bezig en er kwam uiteindelijk een iets rustigere lichtere vibe in de lucht. Ik begon aan Delhi te wennen. Nu ook mijn laatste (en vierde) voedselvergiftiging opgelopen. Ik voelde nog de behoefte om Bashir op zijn kantoor op te zoeken. Ook al mag ik hem graag hij heeft me wel veel te veel laten betalen. Daarom voelt het goed om hem zonder woorden daarmee te confronteren. Bij hem checkte ik soort van in en nu ook uit. En een ongemakkelijk moment was het, ik genoot. Hij zat recht tegenover me en wist geen houding te houden. Hij stelde geen vragen over hoe ik zijn geplande reis in kasjmier had gehad waarschijnlijk uit angst dat ik zou klagen. In plaats daarvan staarden we elkaar vragend aan, met allemaal drukke mannetjes rond lopen in het veel te krappe kantoortje. Hij kon geen kant op en iedereen voelde zich betrapt. Ergens liet ik dit stuk bij heb, ik kwam in eerbied afscheid nemen. En stilletjes hoop ik dat dit zijn geweten aan spreekt en eerlijker zijn geld gaat verdienen. Bashir heeft een naam en overal waar ik kom kennen ze hem, ik hoop dat hij zijn macht beter gaat inzetten. Nu is het echt af en maak ik me klaar voor de terugreis. Een lange reis van 24 uur (overstap in Parijs van 12)..

Ik heb zin in om vrienden te zien, ben dankbaar dat ik nu bij Roland woon,
sta te springen om bezig te gaan en al dit moois met jullie te delen..

In alle liefde en nederige dienstbaarheid,

Jan Pieter

Lees hier de vorige blog 12# de Roep naar het Onbkende