Mannenweek 4.0 

The extended version XS – 2017
Ditmaal een korte versie achter een midweekje met de aapjes en tijgertjes familie aangeplakt. Broeder Bart aka de generaal kon er niet bij zijn vanwege een festival waar zijn film werd gedraaid. Dus ik ging met alleen met de kapitein cook op pad.

Jawel, naar Normandië!

Het is geen toeval meer, we komen erachter dat we steeds naar gebieden met een oorlogsgeschiedenis worden getrokken, niet omdat we dat zo leuk vinden maar omdat daarin nog veel valt op te lossen voor het mannelijke collectief. Zo kwamen we vorig jaar terecht in een gebied van de eerste wereld oorlog, de Vogezen, en creëerden we in opstellingen een balans tussen de kapitein (het gevoel) en de generaal (het hoofd). Nu was de roep naar Normandië.
Na een lange dag rijden kwamen we per toeval aan op Utah-beach, het meest westelijke strand waar de geallieerden zijn geland op d-day. Toen we daar vlak voor even de benen strekten werden we al opgewacht door honderden soldaten. Het was vlakbij Ohoma-beach, het tweede strand waar de Amerikanen landen en waar de meeste slachtoffers waren gevallen. 2000 waarvan het grootste deel al in het eerste kwartier. Dit was te voelen.
Ze keken ons aan, net alsof ze op ons wachten. Wat we sterk voelden was dat ze gezien wouden worden voor wat ze hebben gedaan. Ze hebben alles gegeven voor wat hun geloofden wat het hoogste goed was. Velen waren nog jonge knapen en lieten alles achter, hun familie en geliefden. Ze deden het ook voor hun vrouwen thuis, ze offerden alles op. Dat is de grote les, altijd was het kiezen tussen onze missie en het gezin, en de tijd is nu dat het allebei kan, een diep verlangen dat werk en gezin met elkaar in balans is.
Het was laat wanneer we aankwamen op het bekende Utah-beach, en na een korte wandeling vonden we een verlaten bunker op het strand waar we konden slapen. Ergens wat luguber, maar we voelden dat het klopte, om volledig in respect de nacht hier doorbrengen. We begonnen met zuiveren en dwalende zielen naar huis te begeleiden, het rescue team was gearriveerd.
Diep ontzag voelden we voor de geschiedenis van hier, eentje die verder terug ging dan alleen de landing van d-day. Op een eiland niet ver van de kust hing de energie van dood. Rituelen in Keltische tijden die het karma creëren voor de geschiedenis die volgde. We doken diep in de onderlagen van deze plek.
We openden de ceremonie met een kooltje en brandden wat Copal, zodat de bunker werd gereinigd. Daarvoor waren we misselijk en hadden we al dagen hoofdpijn, waarschijnlijk het voorwerk wat nodig was. Na wat hout sprokkelen voor het vuur gebeurde er iets wat helemaal paste bij de situatie. Ik wou een stuk hout pakken wat voor de schietgleuf lag, en zag het uitgaande kooltje over het hoofd. Ik drukte mijn hand daardoor diep in het vanbinnen gloeihete kooltje, en verschrompelde daarbij mijn huid, met een immense blaar als gevolg.
Wat een pijn, angst en geur. De oorlog kwam dichtbij door deze ervaring, een moment van onoplettendheid en je was er geweest. De angst van beschadiging en verwonding lag op de loer, en in combinatie met een koude nacht slapend in een bunker zonder luxe maakte de ervaring compleet.
De volgende dag begon het te regenen en besloten we af te zakken of eigenlijk op te klimmen richting België waar het mooier weer was. Omdat het dit keer maar een weekend was, leek het wel alsof de processen intenser waren. Alles moest in kortere tijd gebeuren, en de pijn en regen hielpen daar zeker bij.
De grote les die vaker bij wildkamperen terug komt is dat je tevreden moet zijn met wat komt. En niet de lat te hoog leggen want dan ben je tot aan middernacht aan het zoeken. Deze les kwam toch nog eenmaal langs omdat broeder Willem een ander beeld had dan ik. Ik visualiseerde een klif met ons tentje daarop uitkijkend over de oceaan, maar de kapitein wou graag zijn auto bij de hand houden. Door dit niet helder afgestemd te hebben konden we geen plek creëren waar we beiden blij van werden, en creëerden we tegen elkaars creatie in. Hierdoor gaven we ons in het donker pas over aan een camper-plaats langs de weg. Vlakbij hoorden we vuurwerk van een een of ander dorpsfeest, de oorlog achter volgde ons nog even. Slapend bij het bos kwam ik in de droomsfeer in contact met de kern van deze laag, de geschiedenis van mij en Willem in Normandië.
Hij was een Keltische stamleider, ik een Gallische. Ik zag een woeste maar zachte man met rode baard en blauwe verf op zijn gezicht. We werkten samen in de strijd tegen de Romeinen. Hij wou aanvallen maar ik voelde dat iets niet klopte, vanuit mijn adelaar kon ik net als bij het zoeken naar een plek om te camperen zien dat het niet klopte. Ik kon dit alleen niet onder woorden brengen waardoor ik me liet meebewegen met Willem die vooral in het moment de ervaring analyseerde. Dit met alle gevolgen van dien. Willem en zijn stam vonden in de strijd een snelle dood, maar ik werd gevangen genomen, verwijdert van mijn vrouw en kinderen. Als gladiator heb ik gevochten met een schild en ijzeren bal. Mijn woede en haat tegen de wereld leefde ik uit tegen andere slachtoffers van de oorlog, maar het was eigenlijk gericht op de Romeinen, Willem maar vooral mezelf, dat ik niet heb geluisterd. Hier vond ik de dood maar vond ik geen rust, omdat ik nog de diepe wens had mijn vrouw, kinderen en geboorteland te zien, om daar mijn strijdbijl te begraven. Dat mocht ik nu doen terwijl mijn lieve broeder in zijn tentje vlakbij lag, en ik hem kon vergeven omdat ik zijn manier van keuzes maken nu kon begrijpen. Communicatie is zo belangrijk. Hoe lastig het soms ook is als we de onderstroom boven halen, en hoe lang de discussies dan ook kunnen duren als we het niet eens zijn. Als dat boven is ontstaat er pas ruimte om echt samen te kunnen zijn, en samen te creëren.
De volgende dag begon prachtig, we hadden onze plek geaccepteerd en de les geleerd dat wanneer je het leven waardeert zoals het komt, moeder aarde je steeds meer van haar schoonheid laat zien. Een heerlijke frisse duik in de zee, met prachtige krijtrotsen op de achtergrond gaf een magisch begin aan de tweede dag. Alles begon te kloppen omdat we stopten met ons te ergeren. Vele patronen lieten zich eerder al zien, die waren ontstaan toen de mannen van de oorlog van thuis waren. Zwartgallige humor die energie onttrekt aan de omgeving omdat het eigenlijk te spannend is doorzagen we, en we probeerden in alles de energie hoog te houden, door alles in dankbaarheid te ontvangen wat tot ons kwam. Dat is de sleutel die je voorbij dualiteit brengt. Zelfs toen ik in een drol stond was ik dankbaar voor die ervaring. Als je dat net zo mooi kunt ervaren als het vinden van een mooie veer, kun je te alle tijden gelukkig zijn.
Zo rolden we vol ontzag van de ene mooie plek in de andere. En toen we afsloegen voor een dutje kwamen we per toeval uit op een magisch strand, omringt door stijle krijtrotsen. Hier opende voor mij de derde laag, en kreeg ik te zien dat dit verzonken land ooit een deel van Lemurie was. Hier mocht ik in vrede komen met een godin van de zee. Ze liet me zien dat onder water veel piramides liggen, en dat ik op eigen initiatief een ramp had veroorzaakt, niet vanuit slechte intenties maar wel vanuit impuls, zonder overleg met de wijzen. Hier handelde ik vanuit het moment zonder overzicht. Toen ik hier verantwoordelijkheid voor nam opende zich een poort. Daarachter vond ik een blauwe handschoen wat symbolisch staar voor inderdaad de blauwe hand, maar ook voor de vierde man die waarschijnlijk volgend jaar aanschuift op mannenweek 5.0 de sergeant die ook positie zuiden inneemt, daar was ook deze reis een voorbereiding voor, want als de vier mannen staan, gaan we het aanbieden voor deelnemers!

Volledig relaxed reden we door, en toen de avond viel sloegen we op het juiste moment af, en wachtte ons een verlaten weiland met uitzicht op de zonsondergang. Zoveel schoonheid en magie was bijna niet te ontvangen, en een diepe dankbaarheid werd naar elkaar geuit, dat we dit met elkaar mochten delen. Mannenweek 4.0 was wederom een succes, de format staat, en de kracht die hier vanuit gaat is immens.

Mannen in de natuur, je grens opzoeken, de diepere lagen van plekken ervaren, en je eigen proces samen laten smelten met de energie van de omgeving. Om zo jezelf te helen, de wereld te verbeteren en tegelijkertijd te genieten van je vakantie…

Hoe mooi kan het leven zijn!

In liefde en kracht,
Jan Pieter en Willem