Dankbaar dat de meesters van dit land me zo sterk influisteren wat te doen. En ik niet meer anders kan dan luisteren.

Er was volgens mijn gidsen nog net genoeg tijd voor een trail, en ik zou daarmee maandag beginnen. Zaterdagavond kwam ik laat aan in Shirahama, een plek vlakbij Kii-Tanabe waar info wordt verstrekt over een pelgrimstocht.

De Kumano Kodo trail, een tocht die al duizenden jaren wordt gelopen door oude meesters en wijzen van het Oosten.

Hier begon ik aan een afronding van vele levens,
en werd mijn reis verzegeld in goud…

*

Japan # 4 – De Kumano Kodo pelgrim…

Multidimensionale reiservaringen

Die ochtend werd ik wakker met stralende zon. Ik bezocht het strand en stuitte daar op een ware poort. Ik had het al eerder gevoeld, vanaf Japan kon ik Lemurië sterker voelen dan ooit tevoren, maar eenmaal aangekomen bij dit natuurwonder werd ik juist heel verdrietig en afwezig. Als hoeder van aarde mag ik behalve het overnemen van een blauwdruk van een persoon, om hen te helpen helen, soms ook plekken van moeder aarde helpen genezen. Ik ervaar plekken dan als een wezen met gevoelens. Eerder kreeg ik al het inzicht dat wij voorbij de steden en industrie moeten gaan kijken. Want ook al zien we soms geen natuur, alle duizenden en miljoenen jaren ervoor, was zo’n plek het wel. En de natuur bestaat onder het mens gemaakte nog steeds. En door dat opnieuw te zien activeert die plek weer naar haar oorspronkelijke staat van zijn.
Deze plek sliep, en was al lang niet meer gezien in de dimensie waarin ze bestaat. Daardoor was ze zichzelf, haar taak en energie vergeten. Na een sterk ontbijt met prachtig uitzicht brandde ik een koontje om haar te eren en helpen herstellen. Adelaars cirkelden om haar heen, een aalscholver trad aan wat voor mij betekent dat iets wat lang vast zat bovenkomt. Ze vertelde me over haar oorsprong. Het was een zonnepoort, die vanuit de mannelijke zon het vrouwelijke water bevrucht. Ze/hij was een symbool van kracht, vruchtbaarheid en heilige seksualiteit. Maar doordat er zoveel genomen werd rond deze plek, denk aan het zomer toerisme en dure hotels voelde zij zich misbruikt. Mensen die alleen kwamen voor een foto. Ze was dankbaar dat ze gezien werd, en ik kreeg steeds meer mijn lang vergeten geschiedenis te zien bij deze plek.
In Lemurie was ik een zonnepriester, en bedreef ik samen met de maanpriesteres, heilige liefde. Seksualiteit vanuit mijn gehele wezen, in samenwerking met de elohim en andere energetische wezens. Dit was voor ik afdwaalde en seksualiteit uitoefende buiten het boekje. Met de priesteres van de maan konden we op een gegeven moment zien wat stond te gebeuren. Na de ondergang van Lemurië zouden de mensen op aarde afdwalen in misvormde seks en begeerte. De kennis en gewoonten zouden verloren gaan. Een deel van die kennis is opgeslagen in Mount Shasta, maar als symbool van ons liefde, en de pure scheppingsvorm die wij beoefenden, maakten we dit symbool wat hier nu stond. De poort mocht geopend worden in meerdere dimensies, zodat ze weer verbonden raakt met haar oorsprong. Dan kan ze weer haar taak vervullen, mensen herinneren aan de pure vorm van aanraking, respect en verering. Toen de ceremonie klaar was vond ik een scepter, een kleine houten staf die hoorde bij dit deel van mij, de priester van Lemurië…

Zo kwam ik die middag aan bij de Kumano info travel center. Vrijdag moest ik terug reizen naar Tokyo omdat mijn JR-pas die dag stopte. Vier dagen dus voor deze trail, eigenlijk al wetende dat het kon en perfect zou kloppen. Zo boekte ik voor vier dagen pensioenen in de bergen, om deze prachtige reis te vervolmaken. Tranen van ontroering toen deze trail was geboekt. Een pad wat door zoveel wijzen al was gelopen, helemaal aan het einde of begin van deze aarde. Voor mij stond deze trail symbool voor het afronden van een fase, en lieten ze me zien dat het tijd was niet alleen meer kennis te ontvangen, maar dat ik ook een van de wijzen was die zijn sporen achterliet om anderen te helpen op pad naar verlichting. Ik word uitgenodigd me langzaam te gedragen als een wijze meester, die al wat is geleerd weer dient over te dragen, voor ik mijn reis door het universum vervolg, even stil…

Die nacht voor de start werd ik heftig om half 1 gewekt door mijn twee Japanse buren die dronken thuis kwamen. Wat een woede en onmacht kwam er vrij. Boos als ik was heb ik er wat van gezegd, want de muren zijn hier van papier, en gewoon praten is al voldoende om wakker te schrikken. Maar om half 3 schrok ik weer van ze wakker, en rook ik hun saké lucht op de gang. Nu ik het zo besef gebeurd dit vaker, wanneer ik de heiligste plekken van mijn reis betreed. Ook mijn nacht bij de top van de Mache Puchre, voor mij de heiligste berg ooit in Nepal, op de marde Himalaya werd verstoord door dronken lokale reizigers. Maar nu gebeurde er iets waar ik me eigenlijk diep voor schaam, vanuit woede en onmacht vervloekte ik hun. Ik was zo boos op de onbenulligheid en lompheid, dat ik hen dood wenste. Wat een falen, wat een gebrek aan beheersing. Ik voel me door deze zwakte mijn kracht en al helemaal niet mijn zwaard waardig.

Maar alles heeft een reden. Ik werd me ervan bewust, dat mijn Lemuriaanse priester hetzelfde heeft gedaan, een vloek uitgesproken over de mensheid. Hij wenste dat ze door hun lompheid hunzelf zouden vernietigen. Niet wetende wat voor gevolgen dat zou hebben voor moeder aarde en mij als persoon. Au.. wat een heftige confrontatie, wat een schaamte. Vandaar de afstand die ik soms voel met mensen. Ja ergens geloof ik dat er twee groepen op aarde zijn. Zij die hier het gewone pad bewandelen zonder veel bewustzijn in hun handelen, en zij de caretakers die hier weer zijn om de aarde te helpen evalueren, en ook zelf daarin te groeien. Zij die voorop lopen en het collectief dragen, en zij die gewoon hun leven leiden, zonder verdere verdieping. Ja, pijnlijk, ik weet dit al een tijd. Ergens kijk ik neer op de gewone mensen, noemde hen ook wel eens dreuzels, net als in Harry Potter. Maar hoe kon ik nou als wijze evalueren en kennis achterlaten met zo’n afstand en haat naar de onwetende mens? Ik kwam dichterbij de oorzaak van dit verwijt, de Lemuriaanse priesters. Hij droeg natuurlijk het karma van deze vloek, en trok keer op keer juist deze mensen aan, die ondoordacht met de aarde omgingen, net zoals nu. En natuurlijk voelde ik ook het karma mbt verslaving. Een heftige les die in dit leven flink is teruggekaatst. Ja ik diende ook hier verantwoording voor te nemen. De priester raakte vanaf toen op het donkere pad, vanuit liefde voor de aarde ontstond haat naar de mens. En vanaf toen raakte hij zijn geliefde maan priesters uit het oog. Zij konden elkaar niet meer waarnemen. Hij die vanuit liefde overstapte naar het duister en zij die vanuit woede meer het licht en later, niet wetende ook het valse licht ging dienen. Maar de brug is weer geslagen dat deze twee krachten weer samen kunnen komen. En de donkere scepter mocht op de Kumano pelgrim langzaam terug keren tot as, zodat deze vervloeking wordt opgeheven en er niks meer staat tussen mij en de mensen om me heen.


* Het officiële startpunt van de Kumano Kodo
Zo begon ik de ochtend vroeg met een busreis en kwam ik rond 9 aan bij het begin van de heilige tocht. Het lukte me maar niet om op gang te komen. Mijn tas zat niet lekker, onderbroek kroop om hoog, ik was verward en beduusd. Maar ik voelde dat dit erbij hoorde, en dat zoveel wijzen me voor zijn gegaan, en hun kennis is achtergebleven op de route. Zo kwamen er op dag 1 al zeven lessen tot me, die ik zo uit zou kunnen werken tot een prachtig verhaal.
Les 1 je bent nooit klaar, maar je raakt vanzelf klaar als je begint met lopen..
Les 2 je kunt pas meesterschap uitdragen als je geduld hebt…
Les 3 alles loopt altijd op schema, ook dat wat niet op schema loopt…
Les 4 sta vroeg op, zodat je ruimte hebt om de dag te laten ontvouwen.
Les 5 hoe groter het kader en meer de middelen, hoe ultiemer de flow..
Les 6 gij die niet zoekt, de non-seeker zal het zeker vinden…
Les 7 het pad van de vrouw en man kent zeven inwijdingen…
1 eer je moeder/vader
2 eer je lichaam/ziel (verlangen/missie)
3 eer de aarde/hemel
4 eer je vrouw/man (zowel extern als intern)
5 eer je vrouwen-/mannenlijn
6 eer godin/god
7 eer je dochter/zoon
De laatste les werkte ik verder uit. In de oude aarde kregen mensen vaak al kinderen zonder deze inwijdingen te hebben doorlopen. Wat vaak resulteert in het vroegtijdig uit elkaar raken en daardoor op een bepaald level traumatiseren van de kinderen. Zonder oordeel voel ik wel dat dit de inwijdingen zijn naar ouderschap. Die vroeger een standaard onderdeel waren in de opleiding.

Bij elke nieuwe stap bewegen alle 7 andere weer mee. Op dit moment ben ik beland bij het eren van mijn mannenlijn stap 5. Ik heb vorig jaar rust en heling gevonden in de vrouwenlijn, en begin nu sinds een paar maanden aan de mannenlijn. Deze leek zo schoon en krachtig, maar was verdraaid met de vrouwenlijn, waardoor deze zijn eigen stukken niet pakte. Hier zat veel verborgen pijn in de onderstroom. Mijn mannenlijn die terug gaat tot Lemurië.


* het pad kent vele magische momenten

Ook al bouw ik compassie op voor de gehele mensheid, voel ik ook dat aarde heeft gekozen verder te evalueren. Dat wat ik vaak de Nieuwe Aarde noem. En is de intentie gezet dat de planeet verder gaat met diegenen die kiezen mee te gaan. Voor diegenen die niet mee willen is er een tweede planeet van vrije wil. Hierbij kreeg ik een structuur te zien die ook op mijn eigen leven van toepassing was, en waar ik en de school in de toekomst mensen in zullen ondersteunen. Diegenen die vanuit zelfdestructie en sabotage hun omgeving en de aarde naar beneden halen, krijgen 13 jaar de tijd om dit te patroon transformeren tot kracht. De 7 jaar opvolgend zal de destructie naar binnen keren met ziekte of een ander einde als uiteindelijk gevolg. Er wordt dus 20 jaar tijd gegeven vanaf het moment dat iemand schade berokkent aan zijn omgeving, om zo de toekomst van de aarde en haar evolutie te waarborgen. Omdat ik hier verantwoording in draag, zal ik me in de toekomst gaan richten op mensen in die tweede cycli van 7 jaar. Zij zullen alle zeiltjes moeten bijzetten om op aarde te kunnen blijven. En dat zal niet bepaald gemakkelijk zijn, zoals velen die in deze fases verkeren weten. Uiteindelijk zal de school van ascensie tools ontwikkelen die hopelijk verder zullen leven, als wij er niet meer zijn.


* sommige stenen en tempels meer dan twee duizend jaar oud

Dag 2: vannacht bij de guesthouse kwam ik volgens mij de enige andere lopers tegen van deze trail, want er zijn vijf trails die uitkomen in Hongu. Twee Engelse mannen van mijn leeftijd waarvan ik de ene meteen al herkende. Ik vertrok die ochtend weer vroeg maar raakte wederom gedesillusioneerd in het dorpje, net als de dag ervoor. Ik liep verkeerd op en af de berg en verspilde veel energie. Moedeloos werd ik en veel verdriet kwam boven. Het was de pijn van dit leven, hoe ik en waarschijnlijk meer aankomen in een stuurloos gezin. Geen kompas, overgeleverd aan chaos duurt het eerst jaren voordat je dan op jouw eigen heilige pad aankomt. Aangedaan en vermoeid begint dan pas je zielenreis. Ik moest denken aan wijze woorden vanuit de adelaar, er is altijd voldoende energie en draagkracht aanwezig. Daar moest ik maar eens mee in contact komen dan. Ik had besloten vandaag te lopen voor mijn mannenlijn, en voelde dat daar nog een oneindigheid aan kracht nog verborgen lag, mits ik bij die oorsprong kon komen. Ik voelde pijn in de bal van mijn rechtervoet, bij mijn tweede kleinste teen, de sacrale chakra, mijn mannelijk innerlijk vuur. Hoe mooi dat alles weer klopt. Eenmaal weer op spoor vlak voor ik de bergen in kwam las ik op een bordje dat dit de laatste plek is waar de Japanse wolf nog leeft. Wow, wiel kenners weten hoe belangrijk zoiets betekent. Eindelijk kon ik nu mijn dier plaatsten op de mannenlijn, de plek van je zielenmissie, de kracht waar je voldoening uithaalt. Bij mij dus de Japanse wolf… ahoooooiaaaaww.

Onderweg zag ik zoveel beelden en gebedsplaatsen dat ik er tureluur van werd, waren ze allemaal puur, of werden sommige gemaakt uit ego en een behoefte iets achter te laten? Mijn gidsen vertelden me dat ze allemaal een functie hebben, en dat het aan mij is om in te voelen welke ik ga eren. Met die gedachte is het dan toch zover gekomen, ook ik heb een offerplaats gemaakt in ere van de mannenlijn bij de Ichirizuru milestone mound remaining. Vlak voor paaltje 42. Het koontje wou maar niet branden mijn aansteker weigerde, maar mijn spirituele Japanse gids vertelde me, dat een shrine niet wordt gemaakt en dan meteen al af is. Je maakt hem met een intentie. Als die einde van de reis is geslaagd wordt het een shrine, zo niet, een gewoon hoopje stenen.


* de shrine die ik heb gemaakt voor de mannelijn…

De oorspronkelijke route werd omgeleid omdat er in september 2011 een tyfoon een scheur in de berg veroorzaakte. Grappig dat ik in september 2011 jarig op de rode zelfbestaande aarde werd en als die energie als jaardrager had. In het handboek beschrijf ik daarbij, “als je niet vanuit jezelf in beweging komt, komen grotere natuurkrachten je alsnog helpen”. En dat is hier dus gebeurd. De omleiding ging over een pittige pas, en je voelde dat deze niet gelopen was door al die wijzen. Je werd niet gedragen en kon niet rusten in hun voetsporen. Toch had ik het gevoel dat vooral ik over deze pas moest niet wetende waarom. Ik voelde de donkere aura naderen van het zwaard, wat niet gezuiverd was.
Pff wat een zware dag. In het vervolg zal ik maar twee keer nadenken voor ik het voor zoiets groots ga lopen, de oorsprong van mijn mannenlijn. Helemaal dit nieuwe stuk waar minder spirituele kracht van wijzen was. Ik voelde ook de pijn van al mijn voorvaderen, die ontbermelijk lange afstanden moeten hebben afgelegd aangezien deze helemaal vanuit Lemurie/Indonesië zijn gekomen. Waarschijnlijk met maar sprankjes hoop, en vooral een hele sterke visie. Ik denk dat het zo zwaar is omdat ik het gat, de scheur in de mannenlijn tot de oorsprong aan het dichtlopen ben. Mijn achternaam is niet voor niks Schreur. Dat is niet de oorspronkelijke naam van de familie, maar geeft iets aan, en voor mijn gevoel de diesconnectie met zijn oorsprong. Door de omleiding is de normale route te lang en is er een busrit naar het einde. Natuurlijk voor mij lastig, ik wil hem helemaal lopen, maar op een kritisch moment bij een bruggetje, weer op de oorspronkelijke route, kwam mijn nazaat tot me. Hij vertelde me dat ik al zoveel gedragen heb voor de mannenlijn, en niet alles hoef te doen. Als ik deze brug over zou gaan, zou het minimum gedaan zijn waardoor hij, een mogelijke zoon op aarde zou kunnen komen. Dit verzachte..

En zo kwam ik gebroken, net op tijd aan voor de bus, en de afstand die hij nog aflegde had ik nooit voor het donker kunnen halen. Maar wat een zielskracht voelde ik, dat kon mijn lieve lichaam nog maar net aan. Mijn benen vragen om rust, zo kwam ik aan op het punt waar de vijf verschillende routes samen komen bij Hongu. Boven me vlogen honderden roofvogels me vergezellen op het laatste stuk van deze route, de zon scheen op de tempel… wat een spirituele kracht hing er in dit dorpje, overwelmt. Mijn kroon stond bijna op knappen. Deze quest was vervuld, maar nog een te gaan. Er stonden nog twee dagen geplant om een andere pelgrim te lopen richting zee. De temperaturen zouden dalen, en de Engelsen zouden me niet langer vergezellen. Maar ik had nog een zwaard op te halen, en voelde me steeds meer klaar voor mijn ware kracht…

Dag 3 ik herken mezelf niet meer terug. De donkere sceptar brokkelde af, en daarmee de muur tussen mij en mijn omgeving. Ik heb fijn contact met de gasten in de hostel en voel me daar heerlijk bij. Deel mijn laatste melk aan een lief Australisch stelletje voor hun koffie, en deze sociale vooruitgang levert me wat moois op. Onderweg over de rug van deze prachtige route, vlak voorbij het uitkijkt punt met 360 toppen ontmoet ik een Iers stelletje die ook beginnen over de Camino de Santiago. De roep wordt steeds sterker om die ook te gaan lopen. Maar nog mooier, ze hebben een extra stempel boekje zodat ik de Dual alsnog officieel kan maken. Deze was ik natuurlijk vergeten mee te nemen en had dat al geaccepteerd. Niet dat dit voor mij belangrijk is, maar wel extra speciaal omdat zo te ontvangen op de route vlak voor het eerste stempel kastje te ontvangen. Het weer is vandaag mooi, het uitzicht ver, met tranen in mijn ogen van dankbaarheid loop ik dag 3 van de Kumano Nachi Taisha.


* het uitzicht met duizend toppen, absoluut het mooiste onderdeel van de tocht..

Op het laatste stuk van de trail van vandaag, krijg ik opeens inzichtelijk dat er een manipulatief deel in mijn mannenlijn zit. Een deel wat overal mee wegkomt, en het altijd voor elkaar krijgt de schuld bij de ander te krijgen. Natuurlijk ten koste van zichzelf, want het stoot hierdoor ook zijn eigen geliefden af. Ik hoor het werkelijk sissen, een gluiperige slang. Ik vraag the ancient onces om heling. Alle schuld die bij anderen is terecht gekomen wordt opgeëist, alles wordt gezien en erkend. Gerechtigheid! Dit zal nog wel even door trillen in mijn Alifuru mannen-lijn, en moet ook weer aan de pijn in mijn rechter op een na kleinste teen denken, wat staat voor de 2de seksuele chakra. In Nepal kreeg ik heling op mijn linker knie wat staat voor de moeder, zij is ook de dupe geworden van dit patroon, en op een bepaald level neergezet als zondebok, waar ik altijd al weerstand op heb gehad. Nu was de pijn in mijn rechtervoet, en begin ik steeds meer te denken dat die teen echt gebroken is. Leuk hoor dat pad van de zon, dat alles in het fysieke terecht komt. Op het laatste stuk kom ik echt terecht in de buik van de slang, daar blijf ik vertoeven tot het begin van dag 4.
Dag 4, de laatste en zwaarste dag van de tocht. Daarom besluit ik voor 7 uur als eerste te vertrekken. De eerste 3 uur zijn zwaar, recht de berg op. Jullie zullen denken wat deelt die man toch veel van zijn reis, maar er zijn veel processen die ik voor mezelf houd, zo ook waar ik gister en vandaag voor liep. Omdat ik nu een kwetsbaar stuk bereik, over de toekomst en voorbij, en processen niet alleen over mezelf. Elke fase van zo’n reis, en dag van zo’n tocht, staat voor een gebied en deel van je leven. En halverwege betreed ik het deel, wat voorbij dit leven gaat. Er zijn dan ook geen bodhovitas of beelden, alleen massieve ronde stenen, wat voor mij symboliseert, dat de wijzen die dit stuk hebben betreden zijn getransformeerd tot sterren, en zelfs grotere vormen van bewustzijn. Glimpen van nabije en verre toekomsten, structuren en cycli voorbij ons menselijk bewustzijn. En dan opeens is ze daar, de stille oceaan, symbool voor de bron waar al het leven uit voortvloeit. Mijn scepter was ik onderweg al kwijt geraakt, en heeft de andere kant het deel voorbij dit leven en laat staan de bron niet gehaald. Verdampt in haar universele liefde. Het zat er al een tijdje aan te komen, en speelde al eerder in het verleden, maar toen niet vanuit de juiste intentie. Het loslaten van mijn naam, Jan Pieter. Vernoemt naar mijn opa, die ik nooit heb ontmoet, maar een immens sterke band mee heb. Het is spannend, maar ik voel dat de geboortenaam niet meer dekt en omvat wie ik werkelijk ben. Om volledig in te dalen gebruik ik de naam van mijn wezen:

Aeréon..

 
* Hier liet ik mijn naam Jan Pieter achter, met op de achtergrond de Pasific Ocean verwelkom ik Aeréon

Zo kwam er nog een laatste dag. Aangekomen bij de tweede grote tempel besloot ik vroeg in de ochtend nog een keer de berg op te gaan naar de tempel van de dood, om de knoop achter te laten. De knoop kwam ik later achter stond voor de verstrikking tussen adelaar en hond. Tussen mij en Willem, maar ook mij en mijn tweelingbroertje. De top kon ik niet meer halen, dit was een brug te ver, maar ik kon ook gemakkelijk accepteren dat ik zo ver ging als ik nu kon, meer dan genoeg gedragen voor het geheel. De knoop bleef achter bij een beeld halverwege. Later op het strand kwam deze pelgrimstocht echt tot een einde. Daar vond ik een witte scepter. De oude was zwart, slap en brokkelde bijna af. Deze was wit sterk en krachtig. Door deze samen te hebben doorleefd, zwart en wit, was ik klaar voor het zwaard. Wat ik eigenlijk al lang bij me had. Deze lag thuis op me te wachten, maar door de zwarte aangekoekte lagen was die niet toegankelijk. Het zwaard stond symbool voor mijn scheppingskracht.

Met een toef toef treintje ging ik in een drie-urig ritje langs de prachtige kust omhoog, langs de bergen met de zon in de rug. Ik zag met mijn geestesoog een immense donkere toren boven de oceaan uitsteken. Een symbool van haat, de materialisatie van de vloek. Hij had meegeholpen de trilling op aarde te verlagen voor de tocht door dualiteit, maar zijn functie was vervuld. Met mijn witte scepter vernietigde ik deze toren, wat nog wel even zal door trillen in Japan. Na de overstap reed ik door een gebied vol industrie, maar ik merkte dat ik van heel Japan was gaan houden. Mijn Lemuriaanse priester had vrede gesloten met de evolutie van de mens. Met de mens zijn drang naar constante groei, en roofbouw, het bewustzijn van dit moment. Hij is zacht geworden vooral in het in liefde aangeven van grenzen. Op naar Tokyo om mijn lieve broeder weer te vergezellen en ons klaar maken voor de terugreis. Dankbaar, verzacht en bovenal vol inspiratie verlaat ik Japan. En dank hem, toch wel ons gekke broertje aan de andere kant van de wereld voor alle geschenken die ik weer mocht ontvangen. Willem en ik zijn hier soort van volwassen geworden en ook super dankbaar dat ik dit proces met hem mocht delen. Zo rauw als India was, mijn eerste ontmoeting met het oosten, zo zacht was Japan voor me.

Ben echt van dit land en zijn fratsen gaan houden.

In zachte kracht,

Aeréon