Wat een land! Volgens de Oerkrachten het land van de krijger. Plaats van de elohim, architecten van de schepping.

En hier kun je zien hoe ze dat doen, alles strak volgens kaders, dienen ze de eenheid en de kosmische orde.

Of ze nou met een bordje de hele dag langs de weg staat of ze besturen een vliegtuig, ze doen het met dezelfde overgave.

Orde is de enige manier om een stad met 35 miljoen runnen. En Tokyo wordt met veger en blik schoongehouden…

*

Japan # 3 – Architecten van de Schepping…

Multidimensionale reiservaringen

Net als de elohim in de 6de hogere hemel bouwen ze hier gewoon dimensies, en kom je soms na een verkeerde roltrap te nemen in een compleet andere wereld en duurt het even voor je weer terug bent bij af. Of laten ze je drie keer een rondje lopen, als je ergens niet goed oplet. Je loopt dezelfde kant op en komt toch op dezelfde plek uitkomt. Net als de trainman van de matrix. Bizar..

Een keer zaten we dus vast in zo’n glinch op een druk metrostation en vroegen we een oud mannetje met strak uniform en een witte pet om ons te helpen. Waarschijnlijk stond hij daar al een dag gewoon te staan maar, met een grote glimlach ging hij helemaal aan. En konden we achter hem aan paraderen, net of we door allemaal dimensies heen reisden en 15 meter verder waren we weer op het juiste spoor. Hij heeft ons echt gered!

Elke 5 meter wordt bij de metro ook netjes aangegeven waar je bent en hoever het nog lopen is, ook waar je moet lopen wordt aangegeven en als je dat niet doet ontregel je de hele boel. Netjes wachten op rood wanneer er geen auto’s rijden, het hoort er allemaal bij. Regels zijn er om aan te houden, en als wij nog veel langer in Tokyo zouden zijn zou de stad misschien wel ontploffen van die keren dat we een slecht voorbeeld geven en door rood gingen. Of wanneer Willem weer probeerde afwijkend van het menu te bestellen, wat keer op keer gewoon niet lukt. Ze hebben dan ook totaal geen moeite met grenzen aangeven, het voordeel van heldere kaders. Ze doen werkelijk alles voor je maar zeggen net zo gemakkelijke met een grote glimlach nee. En dat is hun kracht. Geen smoesjes of gelul, geen groot ego of gemene grapjes. Gewoon zacht en respectvol, maar strict volgens de gezette kaders, ongeacht wie ze heeft neergezet. Bijna geen criminaliteit, weinig troep op straat, geen voordringen en als je iets kwijtraakt ligt het gewoon op je te wachten. Zoals ik op dag 1 met mijn jetlag het wat te gezellig had bij de eerste koffietoko en 13000 yen verloor. Maar het was gevonden en lag gewoon in de kassa op me te wachten. En toen Willem zijn tas met medicijnen in de bus had laten liggen werd die nog net niet bij het hotel afgeleverd, maar kon je de volgende dag afhalen bij het dichtstbijzijnde station. Dus na verloop van tijd doe je gewoon mee, wachten voor rood, buigen bij elke ontmoeting, binnen de lijntjes lopen, het geeft toch een soort van rust, je weet waar je aan toe bent.


* Emperial garden in Tokyo Nihonbashi – wat een rust stralen die tuinen uit, zelfs in de winter mooi groen

Wat wel even wennen is dat ze alles net andersom doen daar aan de andere kant van de wereld. Stappen achter de bus in en voor, na het betalen uit. Knopjes gaan de andere kant op, kranen draaien dicht wanneer het ons open is. Rijden aan de andere kant, ze denken volgens mij de andere kant op, en misschien wel gewoon de juiste. Want die luxe en inventiviteit. Bussen met toilet, WiFi en een extra uitklapzitje voor in het gangpad. Ze hebben overal aan gedacht en zijn je steeds twee stappen voor als je denkt ze te slim af te zijn. Ze klappen in de trein gewoon de stoelen om, zodat iedereen ook op de terugweg vooruit kan kijken. En je kunt je klok gelijk zetten op alle diensten, bus, metro, trein het maakt niet uit. Alles rijdt op tijd. Op het perron er wordt precies aangegeven waar de deur stopt zodat zich weer allemaal nette rijen vormen, want dat kunnen ze hoor, in de rij staan. Dan klapt de telefoon open en hoppa, lekker staan. En niet te vergeten echt overal iee schone en verwarmde toiletbrillen, met elektronische bidetkraantjes, heerlijk. Een kraantje boven de spoelbak zodat jij je handen kunt wassen met water waar je mee doorspoelt. Of de snelheid in restaurants, ja het kan lang duren als je niet snapt dat je tafel een knopje met bel heeft, maar als je die gebruikte heb je binnen 10 seconden een ober. Geen getwijfel zoals bij ons, dat ze weer te vroeg en vervolgens veel te laat aantreden. Dat hebben ze hier al lang getackeld.

* Hiernaast de handleiding voor de toilet, kan minder handig zijn als je heel nodig moet.
Bij elk hotel krijg je dagelijks slippers, pyjama, tandenborstel met tandpasta, scheermesjes etc. En dat kan uit omdat ze er vanuit gaan dat je het alleen pakt als je het nodig hebt. Die Nederlanders denken natuurlijk dat het gratis is en nemen tassen vol mee naar huis, maar zo werkt het hier niet. Ze denken vanuit de gezamenlijke geest, vanuit eenheid.

En dan is heel veel mogelijk…

Reizen door Japan is als het spelen van een Mario game, zelfs de geluidjes als je geld pint doen het lijken alsof je een volgende level haalt. Een keer liepen we verkeerd en dat konden we horen aan de tune op de achtergrond. Het houdt je scherp. Elke keer als we de volgende level halen een overwinningstune, en als je er nieuwe wereld betreedt een ander achtergrond muziekje.
Maar wat me het meeste verwonderde was die zachte krijger energie. Die gouden stralende energie. Je smelt gewoon van binnen. Ik kon die energie al door mijn lieve broeder Bart, die voor mij de krijger * zie krijger vertegenwoordigt, maar begrijp hem door een maand in zijn buik geleefd te hebben nog beter. Dit was de energie die ik als soms ongenuanceerde storm nodig had om te verzachten. Eerst reflecteren voor je communiceert. Altijd geduld en compassie hebben naar de ander, ook onder druk. Ja, Japan leert het je allemaal.

Het verhaal vervolgt….

Ik schrok de laatste nacht bij Fuji-san wakker midden in de nacht met de wekker op 4:44. Toen ik dat die ochtend even googelde in de bus las ik wat het voor mij betekende. Ik was in synchroniciteit met het Universum, en stond aan de voorgrond van een nieuwe fase. Een nieuwe dimensie opende zich, en kreeg te zien dat dit wat we in levenswiel termen noemen, de 5de hogere hemel was. De laag van de scheppingsdraken. Zij hadden zich al laten zien een paar jaar geleden, en vlak voor vertrek had ik ze beschreven in mijn eigen golf van het Handboek II. Zij zijn de scheppers van wat wij kennen het duister, maar daarover in het toekomstige boek meer. Nu dienden zij zich aan en vertelden ze me, dat het tijd was om met hun te gaan samenwerken en dat een nieuwe fase in mijn leven opende. Ik vond het best spannend, deze laag en dimensie maar naar duidelijk te hebben neergezet, dat ik alleen die wezens in mijn ruimte toeliet die volledig deze eenheid van God en het scheppingsplan dienen, werd ik rustig. Ik open mijn heilige ruimte niet voor de gevallenen.

Hier droomde ik zachtjes met 435 km per uur mee weg in de bullittrein naar Kyoto. Toen ook Fuji zich nog even in volle glorie liet zien.


*  Shinkansen, vervoer is duur in Japan dus aan te raden om de JP railpas al in nederland te bestellen

Aangekomen in Osaka opende zich weer er nieuw hoofdstuk. Als eerste wil ik zeggen dat ik me hier thuis voel, en nu merkte ik de vrouwelijke energie op die hier uitgestraald wordt. De Japanse vrouw raakt me. Sommigen lijken wel geschilderd te zijn met penseel, zo ontzettend verfijnt. Ik ben bang te lomp te zijn en ze te breken als porselein, als ik ze zou aanraken. Het integreert me hoe ik die zou kunnen benaderen. Maar al snel pikte ik een andere laag op, een stempel en imprint gedrukt op de mensen hier. De pijn die ik hier tegen kwam in de collectieve velden was immens. Het begon met een gevoel van nooit meer, dit land van krijgers heeft de zwaarste prijs ooit betaald, en deze dappere strijders meteen de halt toegeroepen, gekrenkt in hun trots. Volgens mij heeft Japan hiermee hun strijders karma ingelost, en zijn zij klaar met oorlog omdat zij weten wat de uiteindelijke uitkomst is. In tegenstelling tot de bullie van de wereld van dit moment, Amerika. Die de les maar niet vatten.
Ik heb het natuurlijk over de atoombom, die een ongekende vernietiging heeft gebracht. Japan heeft toch een link met atoomenergie en vernietiging. Ergens wist ik het al, de atoomboom was behalve een wapen ook een donker ritueel en heeft letterlijk een gat geslagen in de dimensies. De scheppingsdraken lieten me zien dat deze beschadiging tot hun laag reikt, de 5de hogere hemel en dat het ontzettend veel energie kost om dit lek constant dicht te houden. Dit was misschien wel de reden van die mondkapjes en virussen die door de Japanse geest razen. En de reden dat de gemiddelde Japanner niet hier op Aarde is, wat ik eerder kon zien. Ze klappen altijd massaal hun telefoon uit, vluchten in technologie en koffie houdt ze op de been, want werkelijk op elke straathoek kun je een warme koffie uit de muur trekken…

Net of ze massaal ergens boven hangen, dichtbij de bron maar niet op aarde, misschien wel constant dat lek dicht houden? Hoe dan ook, het was tijd dat dit hersteld werd, maar dat boezemde me gelijk angst in. Wie was ik hierin te helpen? en bovenal voelde ik gevaren aan zo’n grote ingreep. Het moest snel gebeuren, en er was veel, heel veel mankracht voor nodig. Ik voelde dat Willem gepositioneerd was vlakbij Hiroshima. Vandaar dat dit zich nu natuurlijk aandiende, die lieve broeder zal wel al die zielen maar het licht begeleiden, wat hij als geen ander kan. Zoveel dolende zielen die in een klap zijn opgebrand, niet wetende waar ze zijn. Dimensies vol angst, een knoop in het collectieve veld. En daardoor moest ik meteen denken aan die twee knopen die Willem en ik vonden op het vliegveld. Ergens wou ik die ceremonisch loslaten maar wist niet waar, nu besefte ik waar die voor stond. Pff  en ik dacht dat na Fuji het even vakantie zou worden, maar bereide me alvast voor op een zware nacht, en riep behalve onze normale crew, heel Japan aan. Duizenden werkers melden zich aan, geordend als dat hier gaat, overhandigde ik de blauwdruk aan een officier, een man met prachtig uniform die net op dit moment in de trein stapte. Zoals alle dimensies overal, maar vooral hier tegelijk bewegen. Zo bereiden we ons voor op de klus. Die twee dagen en een nacht zal duren. Dan pas kan ik verder. Het zal een brok energie kosten, maar dan hebben we ook wat. Stel je voor dat we de volledige geest van de krijger naar de aarde kunnen halen. Dat al die prachtige sterrenwezens indalen in hun lichaam. Dan is de nieuwe aarde vlakbij, en komt er ruimte voor het geen waar de geest van de krijger net voor mijn reis vrede heeft gesloten. De verwelkoming van de Storm…

In zachte kracht,
Jan Pieter

* Krijger (sneakpreview van deel II waar ik de oerkrachten beschrijf vanuit menselijk perspectief)

Deze zachte energie brengt ons in verbinding met de sterren. Krijgers zijn ware beschermers, dienaren van de eenheid. Ze houden van orde en kunnen haarfijn zonder lading hun grenzen aangeven om die orde te bewaken omdat alles helder is. Drang naar orde kan voortkomen uit angst om fouten te maken, ze verbergen zich dan achter de structuren. Pijn op hiërarchie vaak overdragen vanuit de vader kan een structuur en orde afstoten. De uitdaging is om in het niet-weten te stappen, en dan in het moment te kijken wat zich wil aandienen. Als alle ruis en ballast is afgepeld, is er ruimte voor een nieuw verhelderend kader. Als jij jezelf eert, ben je niet constant op zoek naar erkenning en kun je er ook echt voor de ander zijn. Dan pas kan je dienstbaar zijn aan het geheel, en in elk moment ruimte geven aan datgene wat geboren wil worden. Blijf in beweging, sta jezelf steeds weer toe om grenzen te verleggen.

Levensles: Geduld
(Jezelf eren en daarom ondergeschikt kunnen maken aan het hogere plan)