Voor mijn gevoel is Japan het meest oostelijke deel van aarde. En volgens het medicijnwiel is daar de gouden poort waar je dit leven binnenkomt en vertrekt. Daarom kan Japan ook die diepste lagen in je raken. Eerder werd al die wond, afkomstig uit de baarmoeder geraakt. Een wond die veel destructieve patronen heeft aanzwengelt. Het verliezen van een tweelingbroertje in de baarmoeder.

Bij mij was dit gekoppeld aan schuld omdat ik voor mijn gevoel om te moeten overleven teveel voeding en ruimte nam, waardoor mijn tweeling broertje het niet heeft overleeft. Doordat hij vertrok en ik alleen achterbleef was ik zo boos, verdrietig en teleurgesteld. En begon ik als een huilbaby in dit leven, wat mijn ouders maar niet konden begrijpen. Dit gevoel van tekort en het daardoor slecht kunnen delen van voedsel en gulzigheid gecombineerd met schuld, droeg ik al een leven bij me, en stond vele relaties in de weg. Deze wond werd op deze reis behoorlijk aangeraakt omdat Willem een vergelijkbare wond heeft op voeding door zijn verbinding met de Siberische stam. * Siberische ondergang

Bij maaltijden ontstond er daarom steeds een spanningsveld die uiteindelijk in Tokyo knapte. Toen kwam alle spanning, woede en verdriet zo intens los, dat ik er helemaal van trilde. We raakten deze immens diepe laag bij elkaar constant aan, en Fuji-san, de grootvader van Japan, bracht ze tot voleinding.

Lekker naïef en half voorbereid dat wij soms kunnen zijn, dachten wij wel even Mount Fuji op een kinderfiets te beklimmen, maar dat viel even zwaar tegen. Tijdens de eerste klim op een berg op Hokkaido kwamen we terecht in een sneeuwstorm met alleen een appel, banaan en zakje chips op zak. Dit keer was ik iets beter voorbereid, en had ik naast fruit, koekjes met vezels voor ons gehaald. Maar een andere terugkomende les presenteerde zich, communicatie. Willem had gedacht op station 5 wel een bak bami te kunnen scoren, en had daarom zijn vezelkoekjes niet meegenomen. En toen we erachter kwamen dat die route vanwege sneeuw gesloten was, was de enige optie om hoog te komen met de benenwagen. Wat trouwens wel minder zwaar was dan fietsen. Maar wederom met te weinig eten…

Bij mij werd nu wederom een diepe pijn aangeraakt. Zo goed voorbereid zijn maar afgeremd worden door anderen. Omdat Willem vanwege diabetes echt voedsel nodig heeft, moest ik om een gezet doel te halen mijn vezel koekjes afstaan. Dit hield me eerst nog even bezig maar de lading was er reeds af. En zelfs dwars door de rauwe stukken en projecties heen, bleven we respect en liefdevol naar elkaar toe. En voor mij was de cirkel nu rond, ik kon zonder moeite het eten afstaan, en had daarmee een ontzettend lang proces doorbroken. Ik kon nu de grens en benodigdheid van mijn lichaam eren en voelen, en daarmee ook inschatten dat Willem het harder nodig had. En dat ik, om samen het doel te bereiken, een portie van mezelf afstond.

Het lijkt zo simpel, en wanneer er voldoende is, kon ik altijd gemakkelijk delen, maar in zo’n situatie, is elke kruimeltje van andere waarde. Ik kon nu ruimte maken wat me nog niet eerder was gelukt op dit niveau. Veel partners liepen bij mij al tegen dit patroon aan, en zelfs een van mijn ex-geliefden gaf me al symbolisch eetstokjes, om de rust in mijn eetgedrag te brengen. En dat heeft Japan me nu geleerd, niet alleen met stokjes eten, ook rust daarin ervaren. Ook kon ik mezelf nu eindelijk vergeven voor wat er gebeurd was in de baarmoeder. Mijn tweelingbroertje ging mee om mij over een bepaald punt te brengen, maar ik voelde me zo boos toen hij ging. Mijn leven lang was ik op zoek naar iemand om dat gevoel van samen mee te ervaren, maar deed dat vanuit pijn en gemis, nu kan ik dat eindelijk overstijgen. Een nieuwe start…


* de ingang van één van de routes naar de top van Mount Fuji

Hoe meer ik bij mezelf ben, hoe meer ik multidimensionaliteit ervaar. Zo kon ik tijdens de tocht bepaalde poorten openen. Ik was hier vaker geweest, en kon deze berg heel goed. Fuji is voor mij de zonnevlecht van de aarde, en helpt me daarom om volwassen worden. Het zijn de chakra’s tot ons hart die we in ons kindertijd betreden en als we eenmaal volledig in hart-bewustzijn stappen, worden we volwassen, zowel in dit leven als op zielsniveau. Daarom kwamen we hier mede naar toe, om volwassen te worden en Fuji was al lang met deze voorbereiding bezig. Zo stond ik voor de poort, en voelde ik dat het binnenreden grote gevolgen had. Net zoals bij de gouden tempel in Amritsar, zag ik dat ik iets tot voleinding bracht. Een cycli langer dan een mens zich kan voorstellen, maar vanuit het bewustzijn van dit deel, voorbij in een oogopslag.

Ze lieten me zien dat de berg twaalf ingangen kent, bewaakt door twaalf verschillende poortwachters, waarvan er twee poorten reeds geopend zijn. Ze dragen bij aan het ascensie proces op aarde, en stellen ons in staat voorbij de matrix te gaan. Een deel van mij was nummer drie (*zie uitleg poortwachter 3) en de anderen worden nu ook geroepen om hun eeuwenoude taak te vervullen.

21.000 jaar geleden was ik hier fysiek voor het laatst, maar het was net of voor dit deel het een wekelijks bezoekje was. Hij kent een andere tijdsbeleving. Niet per toeval kwamen we aan bij de ingang en plek van deze poortwachter, we branden een koontje met hars verkregen in Hokkaido, bij het meer van de Ninja stam, niks spannends, maar toch heel groots. Op de terugweg weer door de poort, vol ontzag. Wetende dat dit de laatste keer zou zijn, en dat deze taak zou worden overgedragen, voelde het alsof ik thuiskwam van een laatste werkdag, vrij en zin in het leven. Maar voor ik dit vreugdevolle deel helemaal kon integreren mocht ik nog wat dieper in het proces indalen..

Nu gingen onze wegen scheiden en vertrok Willem vroeg in de ochtend naar Hiroshima. Daar moest één van ons heen, en als hij niet ging was ik geweest. Mijn gidsen waren streng, ik moest nog een dagje blijven. Rondom de berg waren tal van geheime plekken, verborgen schatten en mystieke dimensies. Maar waar die frisse tegenzin vandaan kwam had ik snel door. Door het vertrek van mijn maatje werd het tweede deel van het oertrauma geactiveerd, de pijn die was opgeslagen toen mijn tweelingbroertje terug naar huis ging, de drijfveer onder zoveel van mijn patronen. Een immense leegte en bakken van verdriet kwamen boven. Zo fietste ik vroeg in de koele ochtend, ontheemd en zoekend, maar bovenal leeg met een stromende zee van tranen. Ergens was ik blij en dankbaar dat het universum alles zo in scène kan zetten dat je opnieuw bij zo’n oerpijn kan komen, en dat ik nu door al dat werk zo ver kon komen, bij de kernlaag die zoveel andere processen aan stuurde. Maar er was even niks. Ik zag nu voor het eerst even geen uitweg, behalve door- en overleven..

* het meer wat mij het diepste raakte, Sainco – in het Fujie gebied
De verschillende meren gaven me verzachting, vooral Sainco, een prachtig stil meer, verlaten van de drukte die de zomersport toeristen meenemen. Hier kwam ik tot bezinning en deed ik kracht op om weer verder te gaan. Op naar het op een na verste en kleinste meertje. Daar na toe voelde ik een roep en werd me langzaam duidelijk wat daar op mij lag te wachten, ik zag een ronde berg met daarin een tempel. Een plek waar mijn zwaard op me lag te wachten.
Zo kwam ik rond het middaguur aan bij een klein dorpje. Ik herkende het pad en fietste omhoog tot deze veranderde in een ruig wandelpad. Een hond blafte bij aankomst, een vreemde gewaarwording en ik kwam een vervallen huis tegen. Maar tot mijn verbazing stopte het pad en kon ik niet de berg op die ik gezien had. Vandaar het vervallen huis, net of de wakers, de familie-lijn die de ingang behoort te waken niet meer op hun plek stonden. Ik nam Maps.me bij de hand, die geweldige tool die zonder bereik en op vliegtuigstand zelfs nog routes kan berekenen en aangeven waar je staat. Ik zag een ander pad verder op, en begon aan de klim omhoog richting de ronde berg…
Vaak als ik zulke oude trails loop herken ik de sleutels, ingangen die poorten en dimensies openen. En zo kwam ik er al snel achter dat er al een sleutel was gebruikt, iemand was me al voor geweest. Het zwaard was een krachtig wapen, en behoorde niet zozeer aan mij, maar tot een functie die je kan vervullen, mits je daar klaar voor bent. Het opereert in het licht en duister. Doordat we in dit leven ook onze zielenpijn herbeleven kwam ik erachter dat ik ooit vanuit die leegte die krachten heb misbruikt. Toen ik weer koos de eenheid te dienen stond ik het zwaard af, zodat een orde van samoerai dat zwaard kom bewaken tot ik klaar was om het zwaard weer tot te nemen.

* de reeds geopende poort
Bij het verder betreden van de berg werd het steeds duidelijker. Het zwaard was ooit misbruikt en bezeten geraakt, honger naar macht deed de beschermers bezwijken en zo is er een coupe ontstaan om het zwaard te grijpen. Nu was ik bang dat het zwaard niet meer in deze berg lag, of nog erger, dat het in verkeerde handen was gevallen. In visioenen van vervlogen tijden herkende ik een oude vriend uit mijn late jeugd. Nu pas zag ik de jaloezie die hij naar mij had, en dat hij dat wat hij moest bewaren voor me, voor zich zelf wou hebben. Iets wat in dit leven zich heeft herhaald. Daar waar in Hokaido de ninja-lijn, de schaduw, het aflegde tegen de witte krijgers. Zag ik dat dit de andere kant was. De witte samoerai van de zon werd geïnfiltreerd door krijgers van de schaduw. Maar gelukkig lieten ze me zien dat elke orde weer bewaakt wordt door een andere orde, het systeem van de spirituele hiërarchie. De pact werd van te voren al herkend, en het zwaard was verplaatst. Zo kwam ik aan op het uitkijkpunt. Fuji was niet te zien, het zwaard was niet hier..  au….
Dit is iets waarmee ik mocht om leren gaan. Ik was nog niet klaar het zwaard en de kracht die daarbij hoort te ontvangen. Elke keer als je ergens naar toegaat in de hoop iets te ontvangen, doe je dat vanuit leegte. De meren bij Fuji lieten me keer op keer zien dat er niks was, en de leegte in mezelf bleef aangeraakt. Maar dat is voor mij de ware les; dat je niks moet willen, je hoeft alles alleen maar te ervaren. Niet grijpen maar ontvangen.

Zo ging ik verder op pad, weer eten bij het restaurant waar ik op de heenweg ook was. Een norse man, de eigenaar liep naar buiten. En een prachtig schilderij hing in de eetzaal. Ergens voelde ik dat zij een oude familie-lijn waren, het voelde als de oorspronkelijke bewakers van de berg, het pad en de tempel waar het zwaard lag. Na deze ontmoeting werd ik geleid naar een bos verder op. Daar in een grot lag de kaart van waar ik heen moest, een ander deel van Japan. Daar lag het zwaard verborgen, en kon ik bovenal de laatste lessen leren om hem te kunnen dragen…

De kaart van Japan opende een poort bij Shingu, ik maak me klaar voor het laatste deel van mijn reis. De heilige pelgrimstocht van het Oosten, de Kumano Kodo.. Maar dat lezen we over vier weken, na de blog over Hiroshima.

In zachte kracht,
Jan Pieter

* De Siberische stam kwamen we voor het eerst tegen tijdens één van de oorsprong wortels, het bleek een stam te zijn die in een vrij vroeg stadium al van de aarbodem verdwenen was en een zwart gat heeft achyer gelaten in het collectieve veld. Mensen die een stuk van hun oorsprong dragen zowel aards als galactisch droegen een stuk bij hun van dat er geen plek voor ze was. Nu we zo dicht bij hun grondgebied kwamen kon ik ook weer een laag zien van wat er was misgegaan. De stam was verhongerd. In Hokkaido kwamen meerdere stammen samen die lieten zien, hoe ze de Siberische stam hadden geboycot, omdat die stam zoveel ruimte in nam, en niet bereid was samen te werken.

* Van Fuji was ik de derde wachter, het zonnevlecht, in stralenkunde de wereldoverbugger. Ik besefte me dat dit mijn derde grote spirituele reis was. De eerste naar Peru, daar waar ik mijn wortels vond, de Inca-lijn waar mijn vrouwenlijn vandaan komt. India was de tweede, daar kwam ik mijn uitgebluste vuur halen, wat symbool staat aan het sacrale chakra en de oerkracht zaad. Nu mijn derde, en kom ik integreren mijn ware zachte kracht, symbool voor het zonnevlecht en waar ik zo naar verlang, een constante stroom van innerlijke vreugde. Japan helpt niet alleen met die laag maar ik voel nu ook de voorgaande reizen integeren. Oei, en nog meer te gaan dus, ik zie al glimpen van het hart, maar hoe en waar ik die vind houd ik nog even geheim.